Yıllardır en yakın arkadaşıma bile anlatmamıştım, herkesin burada birbirine güvenerek rahatça konuştuğunu görünce içime fevkalade bir güven geldi. O zaman ben de itiraf ediyorum: Bundan yaklaşık 4 veya 5 -çok çok 6- yıl önceydi. Yanılmıyorsam sonbahardı ve hava kapalıydı, yağmur yağmak üzere; eli kulağında bekliyordu adeta. Çöp kovasına doğru yürüyordum ve yağmurun başladığını hissediyordum. Daha sonra ilginç bir ses duydum. Oldukça tiz bir sesti. Arkama bakmadan hızlıca yürümeye devam ettim. Ama beni takip ediyordu. Sonunda ani bir hamle ile önüme atladı. Siyah iri gözleri, sivri pençeleri ve kapkara kuyruğu ile dehşet saçıyordu. Evet bu bir kediydi... -Nalet olsun içimdeki edebiyat aşkına, sonunu bağlayamadım-