Mount44
Taş Madencisi
- En iyi cevaplar
- 0
Merhaba arkadaşlar, ara sıra öylece aklımdan estiği zamanlar hikaye yazarım ve bunu zevkle yaparım. İzninizle size'de bazı hikayelerimi paylaşmak istiyorum yahut bu sıra sıra olacak. Her kafama estiği zaman foruma adım atıp hikayeleri yazacağım. Eğer istediğiniz bir kurgu'da Hikaye olursa lütfen söyleyin, çekinmeyin. İzniniz ile, ilk Hikayeme başlıyorum;
Zor Zamanlar
Hersek şehrindeki savaş bitmek bilmiyordu, tek başımaydım.Yapılan saldırılar sonucu Ailemi kayıp etmiştim. Artık yalnızdım.Tamirci olduğum için elimde sıkıca tuttuğum bir Levyem, Çantam ve Anahtarlığım vardı, Molozlarla kaplanmış evimin anahtarları. Tankların çıkardığı atış seslerini dinlemeden, arkama bakmadan koşuyordum. En sonunda öksürerek koşarken ayağım takıldı ve arkamdan bir Tank geldiğini gördüm. Ayağa kalkmış, adrenalin patlaması eşliğinde ara sokaklara doğru koşuşturuyordum. 2 Silahlı birey beni görmüş, koşarak yanıma geliyorlardı. Ara sokaklarda koşuştururken;Sağ tarafımda bir kapı gördüm. Kapıyı açmayı denedim fakat açılmadı. Elimdeki Levye ile kapıyı hızlıca açmayı denedim. Adamların sesleri git gide yakınlaşıyordu. Kapının açıldığını görünce, içeriye attım kendimi. İçeride benim gibi insanlar vardı. Kapıyı da bir kadın açmıştı. Bir süre ses çıkarmadan saklandıktan sonra gece olmuştu. İlk önce oradaki insanları tanıdım, İsimleri Fuat Ayşe ve Zeynep idi.Onlar benim gibi Müslüman İnsanlardı. Tıpkı benim gibi.Gece plan yapmaya koyulduk. Elif yemek yapacak, Ayşe ve Fuat binanın güvenliğinden sorumlu olacak. Ben ise geceleri yağmaya çıkarak yiyecek bir şey bulacaktım. O gece direk beklemeden herkes ile vedalaştım ve kapıyı açarak dışarı çıktım. Söylentilere göre Hersek Şehrinde bulunan güzel bir Yapıta yeni bir lakap takılmıştı. "Hedef Tahtası Kavşağı" ilk gittiğim yer orasıydı. Gider gitmez bir Asker gördüm, kadının birini öldürmeye çalışıyordu.Elimdeki levyeyi sıkıca gerdim ve adamın kafasına savurdum. Kız panik içinde koşarak uzaklaştı, Adamdaki silahı aldım.Sanırım buna kalaşnikov diye hitap ediliyordu. Kadını ne için kurtardığımı bilmiyorum ama İnsanlığın ölmediğini biliyordum.Hızlıca koşarak kavşaktan ilerledim, bir tüfek sesi duydum.Gecenin karanlık ışığında soluklanmıştı o ses içimde.Neyse ki keskin nişancı biraz acemiydi, yaralanmadan kavşaktan geçtim ve kendimi bir evin içine attım. Evi yağmalayıp sabah olmadan sığınağa döndüm, herkes yerli yerindeydi.Bazı değerli eşyalar getirdim. Herkes çok hoşnuttu vaziyetimizden. Allaha şükrederdik her akşam yemek yemeden önce.Bir kaç ay bu düzeni devam ettirdikten sonra radyo'dan isyancı birliklerin püskürtüldüğünü,Türklerin bizi ve bizim gibi İnsanları kurtarmaya geldiğini işittik. Bir kaç hafta sonra Türkler bizi Yugoslavya'dan çıkartmış ve çektiğimiz zulümleri unutmamızı sağlamışlardı. Tabii bizim gibi şanssız İnsanlar ise; İşkence çekerek Hayatlarını kayıp etmişlerdi.. "İronik Son."
Yeni Hikaye/Makale önerileriniz için dm'den mesaj atın lütfen! Hepinize teşekkür ediyorum.
Zor Zamanlar
Hersek şehrindeki savaş bitmek bilmiyordu, tek başımaydım.Yapılan saldırılar sonucu Ailemi kayıp etmiştim. Artık yalnızdım.Tamirci olduğum için elimde sıkıca tuttuğum bir Levyem, Çantam ve Anahtarlığım vardı, Molozlarla kaplanmış evimin anahtarları. Tankların çıkardığı atış seslerini dinlemeden, arkama bakmadan koşuyordum. En sonunda öksürerek koşarken ayağım takıldı ve arkamdan bir Tank geldiğini gördüm. Ayağa kalkmış, adrenalin patlaması eşliğinde ara sokaklara doğru koşuşturuyordum. 2 Silahlı birey beni görmüş, koşarak yanıma geliyorlardı. Ara sokaklarda koşuştururken;Sağ tarafımda bir kapı gördüm. Kapıyı açmayı denedim fakat açılmadı. Elimdeki Levye ile kapıyı hızlıca açmayı denedim. Adamların sesleri git gide yakınlaşıyordu. Kapının açıldığını görünce, içeriye attım kendimi. İçeride benim gibi insanlar vardı. Kapıyı da bir kadın açmıştı. Bir süre ses çıkarmadan saklandıktan sonra gece olmuştu. İlk önce oradaki insanları tanıdım, İsimleri Fuat Ayşe ve Zeynep idi.Onlar benim gibi Müslüman İnsanlardı. Tıpkı benim gibi.Gece plan yapmaya koyulduk. Elif yemek yapacak, Ayşe ve Fuat binanın güvenliğinden sorumlu olacak. Ben ise geceleri yağmaya çıkarak yiyecek bir şey bulacaktım. O gece direk beklemeden herkes ile vedalaştım ve kapıyı açarak dışarı çıktım. Söylentilere göre Hersek Şehrinde bulunan güzel bir Yapıta yeni bir lakap takılmıştı. "Hedef Tahtası Kavşağı" ilk gittiğim yer orasıydı. Gider gitmez bir Asker gördüm, kadının birini öldürmeye çalışıyordu.Elimdeki levyeyi sıkıca gerdim ve adamın kafasına savurdum. Kız panik içinde koşarak uzaklaştı, Adamdaki silahı aldım.Sanırım buna kalaşnikov diye hitap ediliyordu. Kadını ne için kurtardığımı bilmiyorum ama İnsanlığın ölmediğini biliyordum.Hızlıca koşarak kavşaktan ilerledim, bir tüfek sesi duydum.Gecenin karanlık ışığında soluklanmıştı o ses içimde.Neyse ki keskin nişancı biraz acemiydi, yaralanmadan kavşaktan geçtim ve kendimi bir evin içine attım. Evi yağmalayıp sabah olmadan sığınağa döndüm, herkes yerli yerindeydi.Bazı değerli eşyalar getirdim. Herkes çok hoşnuttu vaziyetimizden. Allaha şükrederdik her akşam yemek yemeden önce.Bir kaç ay bu düzeni devam ettirdikten sonra radyo'dan isyancı birliklerin püskürtüldüğünü,Türklerin bizi ve bizim gibi İnsanları kurtarmaya geldiğini işittik. Bir kaç hafta sonra Türkler bizi Yugoslavya'dan çıkartmış ve çektiğimiz zulümleri unutmamızı sağlamışlardı. Tabii bizim gibi şanssız İnsanlar ise; İşkence çekerek Hayatlarını kayıp etmişlerdi.. "İronik Son."
Yeni Hikaye/Makale önerileriniz için dm'den mesaj atın lütfen! Hepinize teşekkür ediyorum.
