- En iyi cevaplar
- 0
[=Schuler Olayı 3: Anka Küpü=]
Steve, Öfleye Püfleye Hala Volkana Tırmanmaya Çalışıyordu. Havanın Karardığını Fark Edince Bıraktı.
Eve Dönmesi Gerektiğini Biliyordu. Adımını Attı.
-Burada da mı!
Diye Haykırdı. Koşmaya Başladı. Fakat Ev Ondan Uzaklaşıyordu Sanki. Volkan'ın Tuzağına Düşmüştü.
-Hadi Ama!
Mızmızlanırken Yerde Küçücük Bir Yarık Buldu. Üstü Çakıllarla Kaplıydı.
-Bu Da- AAAAAAA!
Steve'in Kolunu Yerdeki Yarıktan Çıkan Bir Dokunaç Kavramıştı. Öyle Sıkı Sıkıyorduki, Steve Kangren Olacağını Zannetti.
-Bırak...Beni!
Dokunaç'a Tekme Attı ve Dokunaç Hafif Bir İrkilme İle Sallanma Gerçekleştirdi. Bu Sefer İyiden İyiye Sıktı.
Steve'in Kemiği Kırıldı. Yere Düştü ve Acılar İçinde Bağırmaya Başladı.
Dokunaç Steve'i Yarığa Çekiyordu. Dokunacın Kaldığı Süre Kadarınca Yarık Genişliyor ve Büyüyordu.
Eninde Sonunda Steve Yarığa Gireceğini Biliyordu Fakat Son Bir Hamle İle Bulduğu En Sivri Taşı Kullanarak Dokunacın Kendisine Bir Darbe İndirdi. Fakat Dokunacın Kolundaki Kesik Mor Bir Işık İle Kapandı.
Çare Yoktu. Yarığa Gireceklerdi. Öyle De Oldu.
Aşağı Düşerken Steve'in Gözleri Kapandı. Hızdan Zar Zor Açabiliyordu. Dokunaç Gözlerini Kapamıştı. Ses;
"Bakayım Deme! Burası S-s-s-s-senin İçin İyi Değil."
Sesi Arada Bir Eko Yapıyordu. Bu, Kulağa Havalı Geliyordu.
-Neden?
+S-s-sz-z-z-zaman Vorteksi Diye Bi-s-s-s-sey Duymadın Mı?"
Steve Gözlerini Açtı.
Gözlerinden Işık Süzülüyordu. Steve Bu Acı Yüzünden Haykırdı.
+Ap-p-p-ptal! K-k-kör Olabilirdin-s-s! Bize Lazımsın.
-Neden Böyle Bir Şey Oldu?
+Hiçbir Ö-ö-ölümlü, Zamanın "Hepsine" Bakamaz. Beynin Şu An Alışmaya Çalışıyor. Geçici Körlük Olacak. App-tall Ölümlü.
-Sen Kimsin?! Diye Sordu Vorteks'te Yuvarlanırken.
+Bana Tuzakçı D-d-derler, ...
Ama Sustu. Vorteks'in Sonu Gözüktü ve Dışarı Fırladılar.
-Burası Neresi?!
+Bilmiyorum. B-bböyle Olmaması Gerekirdi!
Zindan ve ya Mahzen Gibi Bir Alana Düşmüşlerdi. Vorteks Kapandı.
-Kaldık. Burada Kaldık. Bu Da Ne?
Steve, Kör Olmasına Rağmen, Önündeki Küpün Isısını Hissediyordu.
+Yaklaşma!
-Neden? Ne Ki O?
+Ona Anka Küpü Derler. Dokunayım Deme. Ölmemen Lazım.
-Neden, Ölmemem Lazım??
+Ölmemen Lazım, Çünkü Ölürsen Patronum Beni Öldürecek.
Steve İnkar Etti. Koştu ve Küpü Eline Aldı.
-E Hani Sıcaklı-AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!
Elleri Küpe Gömülmüştü. Küp, Eridi ve Ellerinden İçeri Girdi.
Kırık Bacağı, Kaynayarak Yerine Oturdu. Gözleri Kırmızı Renk Aldı ve Körlüğü Geçti.
-Oaaa!
Ellerinden Lav Püskürtüyordu. Yanlışlıkla Birisi Adama Çarptı.
+Nn-n-ne Yapıyorsun! AHMAK!
-Sıkıyorsa Sen Kontrol Et!
Steve'in Bedeninin Her Yanı Lav Oldu. Lav Akıyordu. Zamanla Durdu.
Katılaştı. Dışı Artık Obsidyen Kaplıydı.
Obsidyen Kırıldı ve İçinden Bir Işık Yükseldi.
Steve'in Yarısı Obsidyen Yarısı Lav ve Yarısı İnsandı.
-Bu Da NE!
Görünmez Not: Kısa Oldu Ama Katettik Bir Yerleri. Nasıl?
-TehPostman
Steve, Öfleye Püfleye Hala Volkana Tırmanmaya Çalışıyordu. Havanın Karardığını Fark Edince Bıraktı.
Eve Dönmesi Gerektiğini Biliyordu. Adımını Attı.
-Burada da mı!
Diye Haykırdı. Koşmaya Başladı. Fakat Ev Ondan Uzaklaşıyordu Sanki. Volkan'ın Tuzağına Düşmüştü.
-Hadi Ama!
Mızmızlanırken Yerde Küçücük Bir Yarık Buldu. Üstü Çakıllarla Kaplıydı.
-Bu Da- AAAAAAA!
Steve'in Kolunu Yerdeki Yarıktan Çıkan Bir Dokunaç Kavramıştı. Öyle Sıkı Sıkıyorduki, Steve Kangren Olacağını Zannetti.
-Bırak...Beni!
Dokunaç'a Tekme Attı ve Dokunaç Hafif Bir İrkilme İle Sallanma Gerçekleştirdi. Bu Sefer İyiden İyiye Sıktı.
Steve'in Kemiği Kırıldı. Yere Düştü ve Acılar İçinde Bağırmaya Başladı.
Dokunaç Steve'i Yarığa Çekiyordu. Dokunacın Kaldığı Süre Kadarınca Yarık Genişliyor ve Büyüyordu.
Eninde Sonunda Steve Yarığa Gireceğini Biliyordu Fakat Son Bir Hamle İle Bulduğu En Sivri Taşı Kullanarak Dokunacın Kendisine Bir Darbe İndirdi. Fakat Dokunacın Kolundaki Kesik Mor Bir Işık İle Kapandı.
Çare Yoktu. Yarığa Gireceklerdi. Öyle De Oldu.
Aşağı Düşerken Steve'in Gözleri Kapandı. Hızdan Zar Zor Açabiliyordu. Dokunaç Gözlerini Kapamıştı. Ses;
"Bakayım Deme! Burası S-s-s-s-senin İçin İyi Değil."
Sesi Arada Bir Eko Yapıyordu. Bu, Kulağa Havalı Geliyordu.
-Neden?
+S-s-sz-z-z-zaman Vorteksi Diye Bi-s-s-s-sey Duymadın Mı?"
Steve Gözlerini Açtı.
Gözlerinden Işık Süzülüyordu. Steve Bu Acı Yüzünden Haykırdı.
+Ap-p-p-ptal! K-k-kör Olabilirdin-s-s! Bize Lazımsın.
-Neden Böyle Bir Şey Oldu?
+Hiçbir Ö-ö-ölümlü, Zamanın "Hepsine" Bakamaz. Beynin Şu An Alışmaya Çalışıyor. Geçici Körlük Olacak. App-tall Ölümlü.
-Sen Kimsin?! Diye Sordu Vorteks'te Yuvarlanırken.
+Bana Tuzakçı D-d-derler, ...
Ama Sustu. Vorteks'in Sonu Gözüktü ve Dışarı Fırladılar.
-Burası Neresi?!
+Bilmiyorum. B-bböyle Olmaması Gerekirdi!
Zindan ve ya Mahzen Gibi Bir Alana Düşmüşlerdi. Vorteks Kapandı.
-Kaldık. Burada Kaldık. Bu Da Ne?
Steve, Kör Olmasına Rağmen, Önündeki Küpün Isısını Hissediyordu.
+Yaklaşma!
-Neden? Ne Ki O?
+Ona Anka Küpü Derler. Dokunayım Deme. Ölmemen Lazım.
-Neden, Ölmemem Lazım??
+Ölmemen Lazım, Çünkü Ölürsen Patronum Beni Öldürecek.
Steve İnkar Etti. Koştu ve Küpü Eline Aldı.
-E Hani Sıcaklı-AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!
Elleri Küpe Gömülmüştü. Küp, Eridi ve Ellerinden İçeri Girdi.
Kırık Bacağı, Kaynayarak Yerine Oturdu. Gözleri Kırmızı Renk Aldı ve Körlüğü Geçti.
-Oaaa!
Ellerinden Lav Püskürtüyordu. Yanlışlıkla Birisi Adama Çarptı.
+Nn-n-ne Yapıyorsun! AHMAK!
-Sıkıyorsa Sen Kontrol Et!
Steve'in Bedeninin Her Yanı Lav Oldu. Lav Akıyordu. Zamanla Durdu.
Katılaştı. Dışı Artık Obsidyen Kaplıydı.
Obsidyen Kırıldı ve İçinden Bir Işık Yükseldi.
Steve'in Yarısı Obsidyen Yarısı Lav ve Yarısı İnsandı.
-Bu Da NE!
Görünmez Not: Kısa Oldu Ama Katettik Bir Yerleri. Nasıl?
-TehPostman
