De4D_L4nDeR
Zombi Katili
- En iyi cevaplar
- 0
URL="https://forum.gamer.com.tr/threads/benim-ismim-herobrine-buradan-devam.114522/"] Eski bölümlere Buradan ulaşabilirsiniz[/URL]
Bölüm 10
Eğer ayağım takılıp düşmeseydim Endy nin ailesinin yerini bulamayacaktım. tapınak çökerken yere takılıp düştüm. Zuzia Hero diye haykırdı. Ancak yerde bir kapak açıldı. ve ben içine düştüm. Yıkılan tapınağın gürültülerini duyabiliyordum. Gözümü açtığımda zindana benzer bir yerdeydim 2-3 meşaleyle aydınlanıyordu. Etrafta hücreler vardı bir tanesi doluydu sadece içinde bir sürü mor göz vardı. Aha dedim. Endy nin ailesi. Hemen ayağa fırladım. Siz Endy nin ailesi misiniz? diye sordum. küçük bir enderman (küçük derken benim boyumdaydı. Endermanlar cidden uzun oluyor) o benim abim dedi. Ben de onun arkadaşıyım dedim.
sizi ona götürmeye geldim dedim. kapıyı tek el hareketimle açtım. Sonra yanıma toplandılar. Buradan nasıl çıkacağız dedi bir enderman siyah saçlı bir kız muhtemelen Endy nin kız kardeşi. Sonra gözüm birden bir ışığa takıldı. Gün ışığına. Buldum diye bağırdım. Gün ışığının olduğu yeri kazmaya başladım. Yukarı doğru kazdım. Ve sonunda dışarı çıktık. Zuzia beni görünce hemen bana sarıldı. Endy ailesine kavuşunca gerçekten mutlu olmuşa benziyordu.
Bizi Ailesiyle tanıştırdı. Beni gösterdi bu Hero. Zuzia yı gösterdi bu Zuzia. Creeper kız ı gösterdi (önceki bölümlerden hatırlayın bir creeper değil ceketini giymiş) bu da....
Ben Catniss dedi. İsmi bu muymuş? Her neyse. Annesi Endy ye bizimle gel. dedi
Endy
ben arkadaşlarımı bırakamam dedi. Annesi Bizimle gel dedi. bu sefer
sesi kızgın çıkmıştı. Endy Notch beni görevlendirdi dedi. Tam bir şey
söyleyecektim ki Zuzia ağzımı kapadı. Sus der gibi baktı. Endy nin annesi
Notch lafını duyunca birden sarardı soldu. Sonra hadi çocuklar gidiyoruz. dedi
Endy Anne diye bağırdı. Ama annesi cevap vermedi. onlar giderken Ne oluyor ya dedim
Endy Endermanlar Notch la pek iyi geçinemez de dedi. Her neyse. Çok yorulmuştum.
yolda giderken Zuzia: Hopidiku öldüğü halde mutlusun ya senle gurur duyuyorum.
dedi. Bu bardağı taşıran son damla oldu. Zuzia ya baktım. öfkeyle titriyordum.
Demek mutluyum ha diye bağırdım. Sonra Ben asla mutlu olmadım şu salak hayatımda diye haykırdım
zuzia ya. Endy Sakinleş adamım dedi. ben sakinleşemem diye bağırdım ona gözlerim dolmuştu sinirden.
En iyi arkadaşının ölmesine müsade eden biri sakinleşemez.
Catniss Sen müsade etmedin o kendisi kaçtı dedi.
Onu tutabilirdim dedim. Ağlamama az kalmıştı. Öfkeden tir tir titriyordum.
Sonra onlara baktım. Ve ormana doğru koştum. Zuzia Hero diye bağırdı.
Ama ben onları dinlemiyordum. Ormana doğru koşuyordum.
Ağlıyordum hem sinirden hem üzüntüden. Derken ayağım takıldı ve yüz üstü
göle düştüm. Acıyla haykırdım omzumdaki ok içeri girmişti.
Sinirle onu omzumdan çıkardım. kırıp göle attım. sonra göle uzandım.
Kanımın göl suyuna karışmasını izledim. Sonra etrafımda beyaz bir ışık
huzmesi dolaştı. Ah hayır yine mi dedim. Ama bu sefer sesim değişmemişti.
Çıldırmamıştım da. Işık yaralarımı temizliyordu. Sonra gözlerim kapandı.
Bir sesle uyandım. Biri Acılarını gölde yüzerek kapatamazsın dedi.
Gözlerimi açtım. Zuzia gelmişti. Daha iyi bir fikrin varsa söyle dedim.
ona öfkeyle gölden çıkarken. Yanıma oturdu. Bak hero özür dilerim.
seni üzmek istememiştim ben sadece... Önemli değil dedim ona. Bu sefer
sesim daha yumuşak çıkmıştı. Hayır hero önemli. herkes travmalar yaşar
ancak seninki hepsinin üstündeydi. Sanki sen hiç travma yaşadın da dedim.
Evet yaşadım dedi. Ailemin yangında nasıl yandığını gördüm.
Neden Notch beni sizinle gönderdi sanıyorsun. Bana bakabilmeniz için.
Siz benim ailemsiniz. Gözleri dolmuştu. Ona sarıldım. Özür dilerim dedim.
bende öyle bağırmak istememiştim. Bu yükün altında eziliyorum. Özel
güçlerinin olmasının pek iyi bir şey olmadığını anladım. Zuzia bana bakıp gülümsedi.
şimdi seni mutlu edelim. dedi. ne yapmak istiyorsun dedi. bende ona sırıtıp
şöyle dedim. Her zaman bir domuzu dağın tepesinden aşağı sürmek istemişimdir.
Devam edecek...
Bölüm 10
Eğer ayağım takılıp düşmeseydim Endy nin ailesinin yerini bulamayacaktım. tapınak çökerken yere takılıp düştüm. Zuzia Hero diye haykırdı. Ancak yerde bir kapak açıldı. ve ben içine düştüm. Yıkılan tapınağın gürültülerini duyabiliyordum. Gözümü açtığımda zindana benzer bir yerdeydim 2-3 meşaleyle aydınlanıyordu. Etrafta hücreler vardı bir tanesi doluydu sadece içinde bir sürü mor göz vardı. Aha dedim. Endy nin ailesi. Hemen ayağa fırladım. Siz Endy nin ailesi misiniz? diye sordum. küçük bir enderman (küçük derken benim boyumdaydı. Endermanlar cidden uzun oluyor) o benim abim dedi. Ben de onun arkadaşıyım dedim.
sizi ona götürmeye geldim dedim. kapıyı tek el hareketimle açtım. Sonra yanıma toplandılar. Buradan nasıl çıkacağız dedi bir enderman siyah saçlı bir kız muhtemelen Endy nin kız kardeşi. Sonra gözüm birden bir ışığa takıldı. Gün ışığına. Buldum diye bağırdım. Gün ışığının olduğu yeri kazmaya başladım. Yukarı doğru kazdım. Ve sonunda dışarı çıktık. Zuzia beni görünce hemen bana sarıldı. Endy ailesine kavuşunca gerçekten mutlu olmuşa benziyordu.
Bizi Ailesiyle tanıştırdı. Beni gösterdi bu Hero. Zuzia yı gösterdi bu Zuzia. Creeper kız ı gösterdi (önceki bölümlerden hatırlayın bir creeper değil ceketini giymiş) bu da....
Ben Catniss dedi. İsmi bu muymuş? Her neyse. Annesi Endy ye bizimle gel. dedi
Endy
ben arkadaşlarımı bırakamam dedi. Annesi Bizimle gel dedi. bu sefer
sesi kızgın çıkmıştı. Endy Notch beni görevlendirdi dedi. Tam bir şey
söyleyecektim ki Zuzia ağzımı kapadı. Sus der gibi baktı. Endy nin annesi
Notch lafını duyunca birden sarardı soldu. Sonra hadi çocuklar gidiyoruz. dedi
Endy Anne diye bağırdı. Ama annesi cevap vermedi. onlar giderken Ne oluyor ya dedim
Endy Endermanlar Notch la pek iyi geçinemez de dedi. Her neyse. Çok yorulmuştum.
yolda giderken Zuzia: Hopidiku öldüğü halde mutlusun ya senle gurur duyuyorum.
dedi. Bu bardağı taşıran son damla oldu. Zuzia ya baktım. öfkeyle titriyordum.
Demek mutluyum ha diye bağırdım. Sonra Ben asla mutlu olmadım şu salak hayatımda diye haykırdım
zuzia ya. Endy Sakinleş adamım dedi. ben sakinleşemem diye bağırdım ona gözlerim dolmuştu sinirden.
En iyi arkadaşının ölmesine müsade eden biri sakinleşemez.
Catniss Sen müsade etmedin o kendisi kaçtı dedi.
Onu tutabilirdim dedim. Ağlamama az kalmıştı. Öfkeden tir tir titriyordum.
Sonra onlara baktım. Ve ormana doğru koştum. Zuzia Hero diye bağırdı.
Ama ben onları dinlemiyordum. Ormana doğru koşuyordum.
Ağlıyordum hem sinirden hem üzüntüden. Derken ayağım takıldı ve yüz üstü
göle düştüm. Acıyla haykırdım omzumdaki ok içeri girmişti.
Sinirle onu omzumdan çıkardım. kırıp göle attım. sonra göle uzandım.
Kanımın göl suyuna karışmasını izledim. Sonra etrafımda beyaz bir ışık
huzmesi dolaştı. Ah hayır yine mi dedim. Ama bu sefer sesim değişmemişti.
Çıldırmamıştım da. Işık yaralarımı temizliyordu. Sonra gözlerim kapandı.
Bir sesle uyandım. Biri Acılarını gölde yüzerek kapatamazsın dedi.
Gözlerimi açtım. Zuzia gelmişti. Daha iyi bir fikrin varsa söyle dedim.
ona öfkeyle gölden çıkarken. Yanıma oturdu. Bak hero özür dilerim.
seni üzmek istememiştim ben sadece... Önemli değil dedim ona. Bu sefer
sesim daha yumuşak çıkmıştı. Hayır hero önemli. herkes travmalar yaşar
ancak seninki hepsinin üstündeydi. Sanki sen hiç travma yaşadın da dedim.
Evet yaşadım dedi. Ailemin yangında nasıl yandığını gördüm.
Neden Notch beni sizinle gönderdi sanıyorsun. Bana bakabilmeniz için.
Siz benim ailemsiniz. Gözleri dolmuştu. Ona sarıldım. Özür dilerim dedim.
bende öyle bağırmak istememiştim. Bu yükün altında eziliyorum. Özel
güçlerinin olmasının pek iyi bir şey olmadığını anladım. Zuzia bana bakıp gülümsedi.
şimdi seni mutlu edelim. dedi. ne yapmak istiyorsun dedi. bende ona sırıtıp
şöyle dedim. Her zaman bir domuzu dağın tepesinden aşağı sürmek istemişimdir.
Devam edecek...
