admiraldus
YASAKLANDI
- En iyi cevaplar
- 0
Bizden Kalanlar 2 bölümlük kısa bir aylak hikayesidir...
Hikayeyi okurken bu şarkıyı dinleyiniz : LUCASV - Touch
Umudumu ve hayatı hatırlatır. Ve aşkı...
*'*
Elleri titriyor, vücut ısısı düşüyor, terliyor ve titriyor. Ölüyor... Rüyada sanıyor. Masum bir kabusta gibi hissediyor. Ama hissedilenler bir kabustan da öte. Hayat ölüyor, aylaklar etrafı sarıyor ve yavaş yavaş bağırsaklarına doğru ellerini batırıyor. Orada anlık bir sancı. Tamamdır, artık burada değilsin...
*!*
Adama doğru bakıyor. Standart biri, kolunda büyükçe bir yara izi var. Alnında bir damga. Elini uzatıyor, Emir'i yerden kaldırıyor. Emir korkmuş bir ses ile teşekkür ediyor. Adam gür sesi ile karşılık veriyor "Buradan git. Sadece... Buradan git tamam mı?" Emir nedenini sormadan uzaklaşıyor. Yaşadığı anlık şokun etkisini hala üzerinden atlatamamış. Yine yürüyor. Bir yerleşke daha görüyor. Bu sefer çok dikkatli şekilde tüm evleri yağmalıyor ve kendisine geliştireceği ana mekanı seçiyor. Bu mekan üstünde aylarca geliştirmeler, korumalar, erzak arayışları, kaçış yolları her şeyi bulabildiği yeterli yetersiz mühimmatı ile oluşturuyor. Kış mevsimi geliyor ve hava iyice soğuklaşıyor. Bu nedenle aylaklar yavaşlıyor ve güçsüzleşiyor. Artık güneş sarı değil bembeyaz. Bir kaç yıl geçiyor. birçok insan ile karşılaşıyor. Yerleşke etrafına korumalar inşa ediyorlar. Bu sırada devlette bomboş durmuyor. Devletten hayata kalanlar buralara gelip yardımda bulunuyorlar. Uzun ama emektar bir sürede buraya tam korumalı bir yerleşke oluşturmayı başarıyorlar. Adını isi "Bitişe Yetişenler" olarak koyuyorlar.
Zamanla yeni kişiler, profesörler, bilim adamları da geliyor. Aylakları insana çevirmek için buluşlar yapmaya çalışıyorlar. Aradan 5 yıl geçiyor. Aylak sayısı 10 kat arttı. 1 ay sonra bütün aylaklar buraya geliyor. Büyük bir saldırı yapıyorlar. Koruma düşüyor çünkü binlerce aylak ağırlık yapıyor. Emir dışında herkes ölüyor, yaralanıyor veya aylağa dönüşüyor. Emir ise kaçıyor, onlardan biri olmak istemiyor.
Yürüyor... Yürüyor...
Hikayeyi okurken bu şarkıyı dinleyiniz : LUCASV - Touch
Umudumu ve hayatı hatırlatır. Ve aşkı...
*'*
Elleri titriyor, vücut ısısı düşüyor, terliyor ve titriyor. Ölüyor... Rüyada sanıyor. Masum bir kabusta gibi hissediyor. Ama hissedilenler bir kabustan da öte. Hayat ölüyor, aylaklar etrafı sarıyor ve yavaş yavaş bağırsaklarına doğru ellerini batırıyor. Orada anlık bir sancı. Tamamdır, artık burada değilsin...
*!*
Adama doğru bakıyor. Standart biri, kolunda büyükçe bir yara izi var. Alnında bir damga. Elini uzatıyor, Emir'i yerden kaldırıyor. Emir korkmuş bir ses ile teşekkür ediyor. Adam gür sesi ile karşılık veriyor "Buradan git. Sadece... Buradan git tamam mı?" Emir nedenini sormadan uzaklaşıyor. Yaşadığı anlık şokun etkisini hala üzerinden atlatamamış. Yine yürüyor. Bir yerleşke daha görüyor. Bu sefer çok dikkatli şekilde tüm evleri yağmalıyor ve kendisine geliştireceği ana mekanı seçiyor. Bu mekan üstünde aylarca geliştirmeler, korumalar, erzak arayışları, kaçış yolları her şeyi bulabildiği yeterli yetersiz mühimmatı ile oluşturuyor. Kış mevsimi geliyor ve hava iyice soğuklaşıyor. Bu nedenle aylaklar yavaşlıyor ve güçsüzleşiyor. Artık güneş sarı değil bembeyaz. Bir kaç yıl geçiyor. birçok insan ile karşılaşıyor. Yerleşke etrafına korumalar inşa ediyorlar. Bu sırada devlette bomboş durmuyor. Devletten hayata kalanlar buralara gelip yardımda bulunuyorlar. Uzun ama emektar bir sürede buraya tam korumalı bir yerleşke oluşturmayı başarıyorlar. Adını isi "Bitişe Yetişenler" olarak koyuyorlar.
Zamanla yeni kişiler, profesörler, bilim adamları da geliyor. Aylakları insana çevirmek için buluşlar yapmaya çalışıyorlar. Aradan 5 yıl geçiyor. Aylak sayısı 10 kat arttı. 1 ay sonra bütün aylaklar buraya geliyor. Büyük bir saldırı yapıyorlar. Koruma düşüyor çünkü binlerce aylak ağırlık yapıyor. Emir dışında herkes ölüyor, yaralanıyor veya aylağa dönüşüyor. Emir ise kaçıyor, onlardan biri olmak istemiyor.
Yürüyor... Yürüyor...