Hayır.Olaylar daha farklı :happy:.Bu konuyu açmanı da mı Demonov istedi ?
[hikaye] Demonov Günceleri
- Konuyu başlatan Puntono
- Başlangıç tarihi
2 gündür yazamadığımdan iki bölümü birlikte yazdım.
Bölüm 5
Bir eşyam kaybolduğunda onu deli gibi aradığımı anımsıyorum.Bulamayacağımı bilsem bile arardım.Ya şimdi? Nereye bakabilirdim? Bir saat boyunca düşündüm.Rüya olmadığına dair bir kanıt.İnternet geçmişine baktığımda silindiğini gördüm.Yunus(kardeşim-ikizim) kullandıktan sonra silmiş olmalıydı.Bu önemli değildi.Çünkü yeniden yalnız kalmıştım.
Bölüm 6
"Ne yapıyorsun sen burada!?" dedi sertçe.Yüzüm kollarımın arasındaydı ama bunu söylerken kolunu salladığını hayal edebiliyordum.Halime ve kanayan elime acımış olmalı ki, sakinleşti ve "Odama gel." dedi.Mavi bir tabelanın üzerine beyaz harflerle "Halim Bayraktar" yazan odaya girdik.Bu odaya ilk defa giriyordum.Küçük bir oda olmasına rağmen güzel dekore edilmişti.Zeminde açık tonlarda bir parke vardı."O aynayı sen mi kırdın?" dedi.Sesindeki öfkenin yeniden alevlendiğini hissediyordum."Evet, ben kırdım." dedim.Bir süre bana baktı.Ben ise bakışlarımı mümkün oldukça kaçırıyordum."Olay nasıl oldu?" dedi sakince.Bir süre durdum ardından, biri "Bir hata sonucu." dedi.Kısa bir süre çevreme baktım ama odada sadece biz vardık.Sesi tanımıştım.Bu Demonov'du! "Emre söylediklerimi tekrar et.Bir hata sonucunda oldu.Başım döndü ve dengemi kaybettim..." dediklerini tekrar etmeye başladım."Başım döndü ve dengemi kaybettim.Elim aynaya çarptı ve ayna kırıldı.Elim kesilmişti..." bir süre duraksadım.Rol gereği bunu yapmalıydım."...sonrasını biliyorsunuz işte." Anlamışçasına başını salladı.Babamın telefon numarasını sordu. "0532-***-**-**" dedim(Üzgünüm ama bu numarayı size veremeyeceğim).Aradı ve olayları babama anlattı.Tabi sadece bildiği kısımları.Telefon ile konuşurken bana oturmamı gösteren bir işaret yaptı.Bir süre bu sigara kokan odada bekledim.Ardından babam kapıyı çalarak içeri girdi.
Bölüm 5
Bir eşyam kaybolduğunda onu deli gibi aradığımı anımsıyorum.Bulamayacağımı bilsem bile arardım.Ya şimdi? Nereye bakabilirdim? Bir saat boyunca düşündüm.Rüya olmadığına dair bir kanıt.İnternet geçmişine baktığımda silindiğini gördüm.Yunus(kardeşim-ikizim) kullandıktan sonra silmiş olmalıydı.Bu önemli değildi.Çünkü yeniden yalnız kalmıştım.
Linki görebilmek için üye olmanız gerekiyor.
Giriş yap veya üye ol.
şarkısını yeniden dinledim.Güzeldi.Hatırladığım gibiydi.Şu anlık elimde olan tek kanıt buydu.Hazırlandım.Babam beni ve Yunus'u okula bıraktı.Kahvaltı da çok az şey yemiştim ama umursamıyordum.Sınıfa girdiğimde karşıma çıkan ilk kişiyi boğmak istedim.Bu mümkün değildi.Zaten çok zayıftım ve dayak yiyeceğimden de emindim.Sırama oturdum.Yeniden başladığım yere dönmüştüm sanki.Stephen King'in "O" adlı kitabını yeniden okumaya çalıştım.Hiçbir şey anlamıyordum.Sanıyorum bu yüzden gözlerim doldu.Kitabı çantama koydum ve sınıftan çıktım.Merdivenleri inerken gözlerim iyice dolmuştu ve her yeri bulanık görüyordum.Aynaya bir yumruk attım.Sağ elim kesilmişti.İşte ilk kez o anda kendimi güçlü hissettim.Kahverengi çeketimi çıkardım ve elimi sardım.Büyük bir kesik değildi.İki tane sıyrık.Aynanın dağılmış parçalarının üzerinde eğildim.Artık gülüyordum.Öyle delice bir kahkahaydı ki bu ben bile şaşırmıştım ama duramıyordum.Sinir krizi dedikleri şey bu olsa gerek.O sırada suratsız müdür mavini geldi.Sesi öfkeliydi.Bölüm 6
"Ne yapıyorsun sen burada!?" dedi sertçe.Yüzüm kollarımın arasındaydı ama bunu söylerken kolunu salladığını hayal edebiliyordum.Halime ve kanayan elime acımış olmalı ki, sakinleşti ve "Odama gel." dedi.Mavi bir tabelanın üzerine beyaz harflerle "Halim Bayraktar" yazan odaya girdik.Bu odaya ilk defa giriyordum.Küçük bir oda olmasına rağmen güzel dekore edilmişti.Zeminde açık tonlarda bir parke vardı."O aynayı sen mi kırdın?" dedi.Sesindeki öfkenin yeniden alevlendiğini hissediyordum."Evet, ben kırdım." dedim.Bir süre bana baktı.Ben ise bakışlarımı mümkün oldukça kaçırıyordum."Olay nasıl oldu?" dedi sakince.Bir süre durdum ardından, biri "Bir hata sonucu." dedi.Kısa bir süre çevreme baktım ama odada sadece biz vardık.Sesi tanımıştım.Bu Demonov'du! "Emre söylediklerimi tekrar et.Bir hata sonucunda oldu.Başım döndü ve dengemi kaybettim..." dediklerini tekrar etmeye başladım."Başım döndü ve dengemi kaybettim.Elim aynaya çarptı ve ayna kırıldı.Elim kesilmişti..." bir süre duraksadım.Rol gereği bunu yapmalıydım."...sonrasını biliyorsunuz işte." Anlamışçasına başını salladı.Babamın telefon numarasını sordu. "0532-***-**-**" dedim(Üzgünüm ama bu numarayı size veremeyeceğim).Aradı ve olayları babama anlattı.Tabi sadece bildiği kısımları.Telefon ile konuşurken bana oturmamı gösteren bir işaret yaptı.Bir süre bu sigara kokan odada bekledim.Ardından babam kapıyı çalarak içeri girdi.
Oh evet bende unuttuğum bir şey vardı diyordum
Bölüm 7
Babam suçlu gözlerle bana bakıyordu.Bunu umursamıyordum.Özgür hissediyordum.Her istediğimi yapabileceğimi ve herkesi yenebileceğimi... Size de olur mu hiç? Şu an bana saçma gelen nedenlerden dolayı arabaya salına salına gittim.Elim kanıyordu bu yüzden bu salınma kısa sürede acı ile kıvranmaya döndü.Babam hızlı bir şekilde beni hastaneye götürdü.Yolda kurallara "uymayanlara" da sövmeyi ihmal etmedi her zaman ki gibi.Doğrudan acil bölümüne gittik.Sıra beklemedik, bu hoşuma gitmişti.Yorgun görünen bir hemşire geldi.Pansuman sürdü, bir bandajla kapattı ve bitti.Yine de müthiş bir acı duydum.Yol boyunca o zaman ki zekamın seviyesinden dolayı hangisinin daha çok acıtacağını düşündüm.Kesme,darbe,sürtünme... Sürtünme ile kesme arasında kaldım ve bu saçma bulmacaya burada son verdim.Babam beni eve bıraktıktan sonra kardeşimi yani Yunus'u almak için okula doğru yola çıktı.Annem beni dış kapıda karşıladı, sarıldı.Yarama baktı, olayı sordu... Normal bir anne ne yapıyorsa o da onu yaptı diyelim.Demonov'da bir süreliğine susmuştu.Olayların gidişatına kaptırmıştım zaten kendimi umursamıyordum.Annemle eve yürüdük.Kapı açıktı bir elim sargılı olduğu için diğeri ile onu tutuyordum.Sebebini bilmiyorum ruhsuz hemşire bana böyle söylemişti.Salon kapısını ayağım ile ittirdim ve içeri girdim.Dirseğim ile televizyonun düğmesine bastım.Yarım saat kadar televizyon izledim ve işte kapı çaldı.Babam ve Yunus'un içeriden sesi geliyordu.Bir kişi daha vardı bir kız sesi.
Evet gene meraklandırarak bitirdim sanırım :embarassed:
Bölüm 7
Babam suçlu gözlerle bana bakıyordu.Bunu umursamıyordum.Özgür hissediyordum.Her istediğimi yapabileceğimi ve herkesi yenebileceğimi... Size de olur mu hiç? Şu an bana saçma gelen nedenlerden dolayı arabaya salına salına gittim.Elim kanıyordu bu yüzden bu salınma kısa sürede acı ile kıvranmaya döndü.Babam hızlı bir şekilde beni hastaneye götürdü.Yolda kurallara "uymayanlara" da sövmeyi ihmal etmedi her zaman ki gibi.Doğrudan acil bölümüne gittik.Sıra beklemedik, bu hoşuma gitmişti.Yorgun görünen bir hemşire geldi.Pansuman sürdü, bir bandajla kapattı ve bitti.Yine de müthiş bir acı duydum.Yol boyunca o zaman ki zekamın seviyesinden dolayı hangisinin daha çok acıtacağını düşündüm.Kesme,darbe,sürtünme... Sürtünme ile kesme arasında kaldım ve bu saçma bulmacaya burada son verdim.Babam beni eve bıraktıktan sonra kardeşimi yani Yunus'u almak için okula doğru yola çıktı.Annem beni dış kapıda karşıladı, sarıldı.Yarama baktı, olayı sordu... Normal bir anne ne yapıyorsa o da onu yaptı diyelim.Demonov'da bir süreliğine susmuştu.Olayların gidişatına kaptırmıştım zaten kendimi umursamıyordum.Annemle eve yürüdük.Kapı açıktı bir elim sargılı olduğu için diğeri ile onu tutuyordum.Sebebini bilmiyorum ruhsuz hemşire bana böyle söylemişti.Salon kapısını ayağım ile ittirdim ve içeri girdim.Dirseğim ile televizyonun düğmesine bastım.Yarım saat kadar televizyon izledim ve işte kapı çaldı.Babam ve Yunus'un içeriden sesi geliyordu.Bir kişi daha vardı bir kız sesi.
Evet gene meraklandırarak bitirdim sanırım :embarassed: