Penceremin Kadrajı

[Jacops]

Sessiz ve sakin bir mahallede oturan ben, en sevdiğim pencere kenarı koltuğuma oturmuş.
Penceremin kadrajından insanları izliyorum, yeri geliyor mahallenin şen şakrak içinde mahalle maçı yapan çocukların maçına konuk oluyorum. Çok mutlular, hiç dertleri tasaları yok, keşke herkes çocuklar kadar mutlu olabilse, Hatta bazen bir zaman makinesi olsa da çocukluğuma dönebilme şansım olsa, Dediğim zamanlar çok olmuştur. Çünkü insanın büyüyünce artıyor dertleri. Kimileri aşk fırtınasına kapılıyorlar, kimileri dost kazığı yiyorlar, kimileri en sevdiklerini kayıp ediyorlar. Benim pencerenin kadrajı, hep mutluluğu gösterir. Bazen bir bakarım resim defteri olur. İçimde olmayan sanatsal yeteneğim ile bir şeyler çizerim, Bazen kuşların orkestrasını izlerim. Böyle geçiyor günlerim sizde pencere kadrajından bir bakın derim.

Spoyler: Not

Kendi Bloğumdan aldım çalmadım.

 

[PwParadox]

Çocukken her şey iyi güzel gibi gelebilir ama bu duygu gerçek değil. Sadece nostaljinin bir oyunu. Bunu diyerek gerçekleri unutmayı ve cahil olmayı diliyorsun. Asıl dilemen gereken şey gerçeklerle başa çıkma becerisi. İşte o zaman gerçek mutluluğu elde edersin.

 

[GodofMilker]

Çocukken her şey iyi güzel gibi gelebilir ama bu duygu gerçek değil. Sadece nostaljinin bir oyunu. Bunu diyerek gerçekleri unutmayı ve cahil olmayı diliyorsun. Asıl dilemen gereken şey gerçeklerle başa çıkma becerisi. İşte o zaman gerçek mutluluğu elde edersin.

Dedi pw

 

[BurnerTroll]

Küçükken hayata oyun gözüyle bakıp büyüdükçe oyunun dışına itiliyoruz aslında. Belki de bu yüzdendir.